We hebben het onderwerp van ons interview Mance Post gekozen. Mance Post is tekenares. Er zijn heel veel boeken door haar geïllustreerd, zo veel dat ze zelf niet meer weet hoeveel. We kwamen binnen door een deur wat eigelijk een raam is (zie linker laag raam op foto). En stelde ons voor aan Mance Post. We werden vriendelijk ontvangen, en mochten even rondkijken in haar huis. We kregen cakejes en chocomel. We gingen zitten en begonnen met het interview.

Ze begon met tekenen om geld er mee te verdienen. En natuurlijk omdat ze het heel leuk vond. Ze tekende al heel lang, maar op haar 30ste maakte ze haar werk er van. En ze is nu al 84 jaar dus tekent ze al 54 jaar. Voor haar 30ste was ze leidster van de onderbouw van het Montessori lyceum. Als je illustratrice bent dan werk je niet samen met een schrijver. Maar je wordt er voor gevraagd door een uitgeverij. Ze heeft voor veel boeken tekeningen gemaakt. Zoals in het boek 'Madelief' van: Guus Kuijer en 'midden in de nacht' van: Toon Tellegen. Ze heeft geen bepaalde voorkeur voor het materiaal dat ze gebruikt. Want ze kan met alles even goed tekenen. Alsnog heeft ze niet veel prijzen gewonnen met tekenen. Maar toch heeft ze wel twee prijzen gekregen. De P.C. hooftprijs & het zilveren penceel. De P.C. hooftprijs is de grootste prijs van Nederland.

Ze heeft ook geen voorkeur voor wat ze tekent, maar ze kan geen auto’s tekenen. Ze kan heel goed dieren tekenen en mensen, daarom tekent ze vaak in boeken over dieren en mensen zoals in boeken van Toon Tellegen. Wie ze vroeger mooi vond tekenen was Jetses. Maar later vond ze ook anderen illustratoren mooi tekenen, ook uit het buitenland. Het was vroeger iets echter getekend, hoe het er echt uit ziet: iedereen tekent op zijn eigen manier. Als ze niet tekent, leest ze het liefst of doet gewoon de dingen die alle mensen doen zoals: huishouden en met de buren een praatje maken. Ze maakt nooit tekeningen samen met meerdere mensen, maar ze kent mensen die dat wel doen. Ze vindt kinderen aangenaam gezelschap dus vindt ze het leuk als er kinderen langs komen. Ze heeft geen last van de auto’s in de stad en vindt het fijn om in de stad te wonen.

Ze tekent al vanaf dat ze een potlood kon vasthouden en heeft nog nooit gedacht: “waarom ben ik eigenlijk begonnen met tekenen”. Ze had best kinderen willen hebben maar niet perse, maar ze heeft hele leuke buurkinderen. Ze heeft een heel klein huisje, maar vindt haar huis prettig en wil geen villa hebben. Ze woont er alleen maar vindt dat niet erg. We vonden dit project heel leuk, en hopen dat we het nog eens mogen doen. Met dank aan: Annemarie, Bart en Mance Post.