De volgende tekst is overgenomen van een oud krantenartikel. Het sluit aan bij de reportage 'De juf is een non!'.

Het overlijden van zuster Hildegonda Kwakman, van het gezelschap J.M.J., heeft onder de bewoners van de Spaandammerbuurt in het algemeen en bij de parochianen der Maria Magdalenaparochie in het bijzonder, grote verslagenheid teweeg gebracht. Geen wonder trouwens, want wie heeft “zuster Gonda”niet gekend? Het bericht van haar overlijden kwam heel onverwacht. Enkele maanden geleden heeft zij immers nog haar diamanten kloosterfeest in goede gezondheid gevierd! Twee weken voor haar 82^ste verjaardag is deze zeer geliefde zuster uit het aardse leven weggeroepen om haar eindbestemming deelachtig te worden. Wat zij zo graag gewild had is echter niet gebeurd: te mogen sterven binnen de grenzen van die ene Amsterdamse buurt waaraan zij waaraan zij een groot deel van haar leven haar beste krachten en zorgen heeft gewijd: de Spaandammerbuurt. Op de vroege ochtend van 18 april is zuster Hildegonda overleden in het St. Philomenaklooster te Hoogerheide, waar zij vijf jaar lang een welverdiende rustige oude dag heeft mogen genieten.  

Haar heengaan laat in vele opzichten een lege plaats achter. Een plaats die niet gemakkelijk door een ander zal kunnen worden ingenomen, want zuster Gonda c\was meer dan alleen maar een kloosterlinge; zij was een ware apostel. Op haar geheel eigen amicale wijze heeft deze zuster vele afgedwaalde naar de parochiekerk teruggebracht. Op diepmenselijke wijze heeft zij jarenlang intens meegeleefd met het lief en leed van hen die in de dichtbevolkte Spaarndammerbuurtwonen. Voor hun vreugde en hun verdriet toonde zij altijd een warme belangstelling of een innig meeleven. Zij was niet alleen voor de honderden aan haar zogen toevertrouwde kleuters een zorgzame “moeder”maar ook voor de velen die dagelijks even door de Zaandijkstraat liepen om met zuster Gonda een babbeltje te maken. Elke ochtend, middag en avond stond zij aan de schoolpoort. Natuurlijk in de eerste plaats om haar kleuters te of na te kijken, maar ook om te luisteren naar de zorgen, problemen en moeilijkheden van hen die in zuster Gonda een onbetaalbare raadsvrouwe hadden gevonden. Ook bij het haar mede-zusters van het St. Leoklooster aan de Spaarndammerstraat stond zij hoog aangeschreven. Niet voor niets spreken de zusters nu nog van “onze zuster Gon” en allen die tot de “magdalena-familie”behoren denken er net zo over. Toen zuster Hilde gonda eind augustus 1951 haar gouden kloosterfeest vierde, hadden de buurtbewoners voor een prachtige erepoort bij de ingang van de kleuterschool gezorgd. Is het te verwonderen dat men deze poort de “zuster Gonda-poort”noemde? Een ander bewijs voor haar apostolische arbeid in de parochiemeenschap is o.a. het volgende: een vader bracht elke ochtend zij zoontje naar de “bewaarschool”. Omdat de man echter niet meer naar de kerk ging, sprak zuster Gonda hem op zekere ochtend als volgt toe: “Jan, wat heb ik toch van jou gehoord? Je leeft niet meer zoals je dat hier op school hebt geleerd. Als je zo blijft doorgaan, kom je diep in de hel.”Deze simpele opmerking, die tevens een vermaning inhield, maakte een diepe indruk op vader Jan. Hij beloofde beterschap en heeft zich aan zijn woord gehouden. Tot grote vreugde van de zuster… Over de hel had zuster Gonda eens een grote plaat opgescharreld en deze tijdens een parochiële missei week bij de poort opgehangen. Gewapend met een aanwijsstok heeft zij de moeders die hun kleuters kwamen brengen, een godsdienstles over de hel gegeven! Voor de kleuters was zij een rots in de branding der kindertraantjes. Wie het in zijn broekje”had gedaan kreeg geen schrobbering, integendeel, de zuster waste en droogde de natte kleertjes en vaak gingen de kinderen schoner naar huis dan dat ze gekomen waren. Het zal niet meevallen om voor deze apolische zuster een plaatsvervangster te vinden die evenveel goede eigenschappen heeft als zuster Gonda.Vanuit de hemel zal zij ongetwijfeld een wakend oog houden op “haar”Spaandammerbuurt.